أول : آنكه از كلامش ظاهر است كه جمهور صحابه - يعنى أكثر ايشان - ملام وطعن بر جناب أمير ( عليه السلام ) نموده ، روى خود را سياه مىنمودند . پس ادعاى محبت واعانه جميع صحابه با أهل بيت - كه أهل سنت از نهايت حماقت مىكنند - باطل ودروغ محض است ، ودعوى شيعه كه أقل قليل صحابه با أهل بيت مصافات ومصادقت داشتند صحيح است . دوم : آنكه صدور ملامت وعيب از عايشه بر عثمان ، نيز از كلامش واضح است كه در مقام عذر گفته كه : عايشه در اين ملامت بر على ( عليه السلام ) وعثمان شريك جمهور صحابه بوده . سوم : آنكه از همين اعتذار واز كلام أو كه : ( أعظم ممّا ظهر منهم من الملام لعثمان ) صدور ملام از صحابه بر عثمان هم ظاهر است ، ومخاطب در مطاعن عثمان نسبت هجو وذم عثمان را به صحابه از راه جهل يا تجاهل افترا وكذب گفته . اما آنچه گفته : وتحريض نمودن عايشه بر قتل عثمان وأو را نعثل گفتن ، همه از مفتريات ابن قتيبة وابن اعثم كوفي وسمساطى است . پس باطل است به آنچه خود مخاطب در باب ثاني در بعض مكايد خود تصريح نموده كه :